آیت اللّه‏ مجتهدى تهرانى مى‏گوید:

میرزا جواد آقا ملكى تبریزى استاد امام خمینى رحمه‏الله در مجلسى حضور داشتند كه غیبتى صورت گرفت. ایشان منع كردند، ولى سودى نبخشید. از مجلس بیرون آمدند و فرمودند: این مجلس 40 روز مرا به عقب انداخت.(1)

از رجبعلى خیاط نقل شده است كه:

«در تشییع جنازه آیت اللّه‏ بروجردى رحمه‏الله جمعیّت بسیارى آمدند و تشییع با شكوهى شد. در عالم معنا از ایشان پرسیدم كه چطور شد از شما این اندازه تجلیل كردند؟ فرمود: «تمام طلبه‏ها را براى خدا درس مى‏دادم.»(2)

رجبعلى خیاط مى‏گوید:

«در ایّام جوانى دخترى رعنا و زیبا از بستگان، دلباخته مَنْ شد و سرانجام در خانه‏اى خلوت مرا به دام انداخت، با خود گفتم: «رجبعلى! خدا مى‏تواند تو را خیلى امتحان كند، بیا یك بار تو خدا را امتحان كن! و از این حرام آماده و لذّت بخش به خاطر خدا صرف نظر كن. سپس به خداوند عرضه داشتم: «خدایا! من این گناه را براى تو ترك مى‏كنم، تو هم مرا براى خودت تربیت كن!»

آن گاه یوسف گونه پا به فرار مى‏گذارد و نتیجه این ترك گناه، باز شدن دیده برزخى او مى‏شود؛ به گونه‏اى كه آنچه را كه دیگران نمى‏دیدند و نمى‏شنیدند، مى‏بیند و مى‏شنود و برخى اسرار براى او كشف مى‏شود.(3)

ملاّعباس تربتى در حین راه رفتن براى جمع بودن حواس و حفظ حالت حضور، فقط جلو پایش را نگاه مى‏كرد. خودش به فرزندش مى‏گفت:

«پیش از آنكه با مادرت ازدواج كنم، نام دخترى را در كاریزك (یكى از روستاهاى اطراف تربت حیدریّه) براى من برده بودند كه ازدواج با او سر نگرفت و من هرگاه از كوچه آنها مى‏گذشتم، [در طى سالها] حتى [یكبار] به در خانه آنها نگاه نكردم.(4)»