خاکبوس

به ديده ، سرمه کند ، خاک ِ آستان ِ رضا را

 دلي ، که مرکبِ همت کند ، سمند ِ قضا را

 بزرگوار امامي ؛ که فيض ِ رحمت ِ عامش

 به زير ِ چتر ِ هدايت گرفته ، شاه و گدا را

مقيم ِ کوي ِ وصالش ، گره ز دل بگشايد

چو برگ ِ غنچه ، که بيند به خود ، نسيم صبا را

اگر شکسته دلي ، مومياي ِ رحمت ِ او جو

 که در خزانه ي او جسته ام ، کليد شفا را

 ز بوريا ، به سريرت نهد ، به دست ِ عنايت

نبويد از تو ، چو با داغ ِ سينه ، بوي ِ رياي را

 علي ، جمال ِ خدا ديد و ، در نهاد ِ تبارش

 توان ، معاينه ديدن ، کمال ِ لطف ِ خدا را

 تو ، گر رضاي ِ رضاجويي ، از سزاي ِ سزابه

که دررضاي ِ رضا ديده ام ، سزاي ِ سزارا

 به ناخدايي او ، هر که دل به موج فنا زد

 به خاک ِ تيره فشاند ، سبوي ِ آب ِ بقا را

 سخن ، دراز نويم ، که وصف ِ طره ِ ليلي

 به گرد ِ گردن ِ مجنون نهد ، کمند بلا را

 به کيمياگريش ، در نهاد ِ تيره ي خود بين

نه برق ِ گنبد زرين و ، بارگاه ِ طلا را !

 به يک کرشمه ، هزاران غمت ، ز دل بزدايد

 دمي ، که بر تو گمارد ، نگاه ِ عقده گشا را

 ترا ، به پوزش ِ آن جان ِ پرگناه ِ تو بخشد

 به گونه هاي ِ تو ، گر بنگرد ، سرشک ِ صفا را

 درآو ، خاک ِ درش ، توتياي ِ ديده ِ خود کن

 به پيش آنکه ، نيوشي به جان ، خروش ِ درارا

 تو برگ ِ زردي و ، برسان ِ تند باد ِ خزاني

نقيب ِ مرگ ، به گوشت زند ، صفير ِ صلا را

 دلي ، که قبله گهش ، خاک ِ آستان ِ رضا شد

 دگر ،رها نکند ، آستين ِ قبله نما را

 سراي ِ عاريت است اين جهان و همت ِ پاکان

نهاده پيش تو ، مفتاح ِ گنج ِ هر دو سرا را

 خطا بود ، که ضمانش ، به جان و دل نپذيري

کسي که ، ضامن ِ جان گشته ، آهوان ختا را

 به استخوان لثامت ، گلوي ِ کس نخراشد

 کريم ما ، که به يغما سپرده ، خوان ِ عطا را

تو ، زهر ِ خوشه ي انگور بين و ، حيله ي مأمون

 که از زمانه برانداخت ، راه و رسم ِ وفا را

 امام ِ ما ، که روانش خجسته باد ، دمادم

 زند خروش ، که برکن ، بناي ِ جور و جفا را

 زند خروش ، که گر کين ِ من ، به معرکه ، خواهي

 به کين ِ هر چه ستمگر ، گشاده دار لوا را

رضا ، نه از پي ِ تسليم خواندت ، به شهادت

که در عزاي ِ شهيدان ، کشي ز مهلکه پا را !

 درين زمانه ، هزاران رضاست ، بندي ِ مأمون

تو بر گشاده به ظالم ، زبان ِ مدح و ثنا را

 به تيغ تيز ، گرست دست مي رسد نپسندد

خداي ِ عز و جل ، از تو ، دست ِ عجز و دعا را !

 خيانت است ، خموشانه ، سر به سجده نهادن

 به گوش ِ مسلم و ترسا رسان خروش ِ رساسرا

 روان ِ عالمي ، از مار ِ سامري ، بگدازد

اگر که موسي ِ عمران ، نهد به گوشه عصا را

 کمر ، به خدمت ِ ارباب ِ جور و مفسده بستن

 جنايتي است ، قوي پنجگان نيزه ربا را

 دلي ، که قصد ِ ستمگر کند ، به جوشن ِ ايمان

 دلاورانه ، به خون شويد ، آستين ِ قبا را

 لگام ِ خامه نگيرد اگر ، به چامه فريدون

 سمند ِ فکرت ِ او ، بشکند حريم ِ ادا را