| ای ابتدای شعرهای عاشقانه |
| وی منتهای آرزوی عارفانه |
| ای خشك لب! مستغنی از امواج دریا |
| وی در عطشناكی سروده صد ترانه |
| ای هفت دریا همچو قطره پیش قدرت |
| ای بحر ناپیدا، كران بی كرانه |
| از بهر گلخند لبان غنچه لبخند |
| وی بهر آواز تر بلبل، بهانه |
| ای سرّ الاسرار تمام آفرینش |
| در بهت سرگردانی عرفان نشانه |
| در خشكی سُكر لبانت راز مستی |
| كز هرم آن خیزد ز خُمّ می زبانه |
| ماییم و قلبی پر نیاز و سوز و سازی |
| در پیشگاه حس ناب شاعرانه |
| ما را نیاید وصف تو با شعر لالی |
| هیهات زین سودای خام كودكانه |
| در قاف قدر شامخت ما را گذر نیست |
| كانجا بجز عنقا ندارد آشیانه |
| صد كهكشان چون نقطهای محو تو هستند |
| ای خارج از حد تصور در میانه |
| با تو ازل آغاز گردید و روان شد |
| تا انتها جاری شد و ما نا زمانه |
| در لامكان بی زمانی عشق جاوید |
| در بهت "لا ادری" مایی جاودانه |
| ای "مطلع الانوار" اشراقات شرقی |
| ای غرب عرفان ابتدای شهر قانه |
| لاف تجرد میزند صوفی ولیكن |
| مانند ابجد خوان مكتب ناشیانه |
| اما به لطف مهر تو گشته مجسم |
| تصویر تو در شعر چشمانم شبانه |
| آنك تو و موج عطا ای بحر احسان |
| اینك گدای عاشقی بر آستانه |