به یمن فیض ولایت |
| ستاره سحر از صبح انتظار دمید |
| غدیر از نفس رحمت بهار چكید | |
| گرفت دست قدر، رایت شفق بر دوش |
| زمین به حكم قضا آب زندگى نوشید | |
| بر آسمان سعادت ز مشرق هستى |
| سپیده داد نوید تولد خورشید | |
| به باغ، بلبل شوریده رفت بر منبر |
| چو از نسیم صبا بوى عشق یار شنید | |
| ز خویش رفته، نواخوان عشق بود و سرود |
| به بانك زیر و بم، اسرار خطبه توحید | |
| فتاد غلغله در باغ و شورشى انگیخت |
| كه خیل غنچه شكفت و به روى او خندید | |
| هوا ز عطر گلاب محمدى مشحون |
| زمین به عترت و آل رسول بست امید | |
| رسول، سدرهنشین شد،على به صدر نشست |
| پى تكامل دینش خداى كعبه گزید | |
| گرفت پرچم اسلام را على در دست |
| از این گزیده زمین و زمان به خود بالید | |
| به یمن فیض ولایت شراب خم الست |
| به عشق آل على از غدیر خم جوشید | |