| به خدا که خلقت ماسوا، همه شد برای تو یا علی |
| که بود طفیل وجود تو، همه ما سوای تو یا علی |
| شجر وجود تو بارور، بشد از عنایت دادگر |
| همه بود مقصد از این شجر، ثمر ولای تو یا علی |
| چو گذشت از شه انبیا، به جلال و فضل و شرف تو را |
| بگزید از همه ماسوا، به خدا خدای تو یا علی |
| زلبت بروز مقال حق، به کف حواله نوال حق |
| مثل و مثال تو جان حق، رُخ حق نمای تو یا علی |
| ز رُخت بهشت کنایتی، ز کف تو بحر روایتی |
| نفحات خُلد حکایتی، بود از لقای تو یا علی |
| بود این صحائف نُه طبق، ز کتاب فضل تو یک ورق |
| نرسد کسی به رضای حق، مگر از رضای تو یا علی |
| تویی آن خدیو ملک خدم، تویی آن امیر حبش خیم |
| که به فرق پادشهان قدم، بنهد گدای تو یا علی |
| تو همان گزیده ی ایزدی، تو همان شهنشه امجدی |
| که به عرش دوش محمدی، شده ارتقای تو یا علی |
| کسی ار لطیفه سرا بود، که تویی خدای، به جا بود |
| که چو کارهای خدا بود، همه کارهای تو یا علی |
| همه کاینات دو کون را، شده ای تو رهبر و مقتدا |
| اگر آن پیمبر پیشوا، شده مقتدای تو یا علی |
| تو مَه سِپهر امامتی، تو گُلِ ریاض کرامتی |
| تو دُرِ بحار شهامتی، سر و جان فدای تو یا علی |
| چو تولدت شده در حرم، حرم از وجود تو محترم |
| همه حرمت و شرف حرم، بود از برای تو یا علی |
| چه ملک چه جن و چه آدمی، بی فیض و دفع بلا همی |
| همه متکی همه ملتجی، به در سرای تو یا علی |
| دل ما و مهر و ولای تو، لب ما و مدح و ثنای تو |
| رخ ما و خاک سرای تو، سر ما و پای تو یا علی |
| به غلامی ات شده متّصف، همه ممکنات کما تصف |
| به مقام و فضل تو معترف، عدوی دغای تو یا علی |
| متحیرم چه بخوانمت، چه بگویمت، چه بدانمت |
| که سراست ز آنچه ستایمت، شرف و علای تو یا علی |
| نه همین بود ز تو یا صفا، چمن و شریعت مصطفی |
| که صفای باطن اصفیا، بود از صفای تو یا علی |
| ز تو باب ظلم شکسته شد، ز تو خیل کفر گسسته شد |
| سپر ضلال شکسته شد، به صف وغای تو یا علی |
| طبقات خلق چو سر به سر، به در آورند ز خاک سر |
| ز عذاب حق همه در خطر، مگر اولیا تو یا علی |
| منم و ولای تو یا علی، منم و رضای تو یا علی |
| منم و ثنای تو یا علی، منم و عطای تو یا علی |
| بخدا که «ساعی» دلحزین بودش به حبّ تو دل رهین |
| همه آرزو بودش همین که شود فدای تو یا علی |
| طلبد ز حق که به عون وی، شودش به مدح تو عمر طی |
| بردش بشور و نوا چو نی، همه دم نوای تو یا علی |
| بود انتظار و رجای او، که ز راه لطف خدای او |
| گذرد ز جرم و خطای او، صله ی ثنای تو یا علی |