در وصف بهار
| آمد بهار خرم و آورد خرمى |
| وز فر نوبهار شد آراسته زمى | |
| خرم بود همیشه بدین فصل آدمى |
| با بانگ زیر و بم بود و قحف(1) در غمى | |
| زیرا که نیست از گل و از یاسمن کمى |
| تا کم شده ست آفت سرما ز گلستان | |
| از ابر نوبهار چو باران فروچکید |
| چندین هزار لاله ز خارا برون دمید | |
| آن حله اى که ابرمر او را همی تنید |
| باد صبا بیامد و آن حله بردرید | |
| آن حله پاره پاره شد و گشت ناپدید |
| و آمد پدید باز همه دشت پرنیان | |
| از لاله و بنفشه همه کوهسار و دشت |
| سرخ و سپید گشت چو دیباى پایرشت | |
| برچد بنفشه دامن و از خاک برنوشت |
| چون باد نوبهار برو دوش برگذشت | |
| شاخ بنفشه چون سر زلفین دوست گشت |
| افکند نیلگون به سرش معجر کتان | |
| آمد به باغ نرگس چون عاشق دژم |
| وز عشق پیلگوش(2) در آورده سر به خم | |
| زو دسته بست هر کس مانند صد قلم |
| بر هر قلم نشانده بر او پنج شش درم | |
| اندر میان هر قلمى زو یکى شکم |
| آگنده آن شکمش به کافور و زعفران | |
| آن سوسن سپید شکفته به باغ در |
| یک شاخ او ز سیم و دگر شاخ او ز زر | |
| پیراهنیست گویى دیبا ز شوشتر |
| کز نیل ابره(3) استش و از عاج آستر | |
| از بهر بوى خوش چو یکى پاره عودتر |
| دارد همیشه دوخته از پیش بادبان | |
| برگ گل سپید به مانند عبقرى(4) |
| برگ گل دو رنگ بکردار جعفرى | |
| برگ گل مُورد بشکفته ى طرى(5) |
| چون روى دلرباى من، آن ماه سعترى(6) | |
| زى هرگلى که ژرف بدو در تو بنگرى |
| گویى که زر دارد یک پاره در میان | |
| چون ابر دید در کف صحرا قباله ها |
| بارانها چکید و ببارید ژاله ها | |
| تا گرد دشتها همه بشکفت لاله ها |
| چون در زده به آب معصفر(7) غلاله ها(8) | |
| بشکفت لاله ها چو عقیقین پیاله ها |
| وانگه پیاله ها، همه آگنده مشک و بان(9) | |
| بنمود چون ز برج بره آفتاب روى |
| گلها شکفت بر تن گلبن به جاى موى | |
| چون دید دوش گل را اندر کنار جوى |
| آمد به بانگ فاخته و گشت جفتجوى | |
| بلبل چو سبزه دید همه گشته مشکبوى |
| گاهى سرود گوى شد و گاه شعرخوان | |
| گلها کشیده اند به سر بر کبودها |
| نه تارها پدید برآنها نه پودها | |
| مرغان همی زنند همه روز رودها |
| گویند زار زار همه شب سرودها | |
| تا بامداد گردد، از شط و رودها |
| مرغان آب بانگ برآرند وز آبدان | |
| تا بوستان بسان بهشت ارم شود |
| صحرا ز عکس لاله چو بیت الحرم شود | |
| بانگ هزاردستان چون زیر و بم شود |
| مردم چو حال بیند ازینسان خرم شود | |
| افزون شود نشاط و ازو رنج کم شود |
| بى رود و مى نباشد، یک روز و یک زمان | |
| بلبل به شاخ سرو برآرد همى صفیر |
| ماغان به ابر نعره برآرند از آبگیر | |
| قمرى همی سراید اشعار چون جریر(10) |
| صلصل(11) همی نوازد یکجاى بم و زیر | |
| تا بادها وزان شد بر روى آبها |
| آن آبها گرفت شکنها و تابها | |
| تا برگرفت ابر ز صحرا حجابها |
| بستند باغها ز گل و مى خضابها | |
| برداشتند بر گل و سوسن شرابها |
| از عشق نیکوان پریچهره، عاشقان | |
| اطراف گلستان را چون نیک بنگرد |
| پیراهن صبورى چون غنچه بردرد | |
| از نرگس طرى و بنفشه حسد برد |
| کان هست از دو چشم و دو زلف بتش نشان | |
| 1- قحف : کاسه چوبی ، کشکول چوبین .2- پیلگوش : سوسن .3- ابره : تای رویین از جامه .4- عبقری : نوعی گستردنی از دیبای منقش ،نوعی جامه نیکو ونفیس .5- طری : با طراوت .6- سعتر : نام دیگر گیاه سیسنبر.7- معصفر: زرد یا سرخ شده با آب سرخ رنگ .8- غلاله : زلف .9- بان : در بعضی فرهنگها بان را به معنای بید ومشک آورده اند ، ولی در اصل درختی است از تیره دولپه ای ها که در آسیای جنوب وجنوب شرقی وشمال آفریقا می روید .10- جریر : جاری ، روان .11- صلصل : فاخته .منوچهری |