| گشـــــــت یثرب پایگاه مســــــلمین |
| اذن هــــــــــجرت داد بر آن جا امین |
| پس قریش آگه از آن هجرت شــــدند |
| نزد دارُلَّندوه با نخــــــــــوت شـــــــدند |
| رأی هـــــایی را بداده مشـــــــرکین |
| داد بوجـــــــهل این نظر از بهــــر کین |
| هر قبیــــــله یک جوانی بس دلیــــر |
| می فرســـــــــــتد تا کند احمد اسیر |
| زان نشــسته دسته جمعی بر کمین |
| تا هـــــــدر ســـــــازند خون آن امین |
| خون او بین قــــــبایل گــــم شـــــود |
| پخش در بین هــــــــــمه مردم شود |
| قاتلانش رفته درهـــــم چون کــــلاف |
| سخت گردد جــــــنگ بر عبد المناف |
| چون برون آرند شـــــــــمشیر از نیام |
| قـــــــــــــدرتی کو تا بگیرد انــتقام؟ |
| رآی از بوجهل گـــــــردیدش قــــــبول |
| این خبر جبریل دادش بر رســــــــول |
| گفت: امشب را تو در بســـتر مخواب |
| تا کـــــــــنم آن نقشه را نقش برآب |
| بود اوَّل از رَبیــــــــــــــــــــع الاوّل آن |
| پس رســـــیدش امر هجرت در نهان |
| بر علی گـــــفتا بخوابد بســـــــترش |
| بُردِ ســـــــــــــبزی را نماید ساترش |
| روی از خود پوشد او با بُرد ســــــــبز |
| تا شــــــــــود پنهان رُخش از بین دَرز |
| خواند یاســـــین خاک پاشیدش برون |
| رفــــــــــت احمد پس عدو لایبصرون |
| صبح مردانی عرب شمشیر دســـت |
| یکه خوردند چون علی آن جا نشست |
| جمله پرسیدند گو احمد کجاســــت؟ |
| گـــــــــــفت یابیدش اگر زو ردّ پاست |
| در طَبَق بنهاد جانـــــــــــــش را علی |
| زان ســــــبب شایسته بُد گردد ولی |
| مکه ماندش تا امــــــــــــانت کرده رد |
| هـــــم فواطِــــــــم را به یثرب او برد |
| بود اول شـــــــــــب ز ایام ربیـــــــــع |
| رفت ســــــــوی غار ثَور احمد سریع |
| احمد آن بوبـــــــــکر را در راه دیــــــد |
| داد بر او قصــــــــــد هجرت را نوید |
| همره خود کرد او را ســــــــــوی غار |
| چون هراســــــــان بود از افشای کار |
| مصطفی بودش سـه روز آن جا مقیم |
| مکر دشــــــمـن را خدا کردش عقیم |
| جست و جو می کرد دنبالــش قریش |
| هر طـــــــــــرف بودند آن ها در پِیش |
| آمده یک دســـــــــــــته تا نزدیک غار |
| زان بشــــــد بوبکر بس غمگین و زار |
| گفت لاتَحزَن ابوبکر این چــــــــــــنین |
| کو ســــــــــکینه در قلوب مسلمین |
| معجزه خالــــق نمودش آن زمـــــــان |
| منصــــرف کردش ز غار آن مشرکان |
| بود تار عنکــــــــــــبوتی درب غــــــار |
| بازگشـــــــــــتند آن همه نالان و زار |
| مکر آنان را خــــــــدا نابود کــــــــــرد |
| همـــــچو آتش بر خلیلش کرد سرد |
| چـــــــند روزی را درون غــــــــــار بود |
| بعـــــــــد سوی شهر یثرب ره نمود |