فردای دنیای اسلام در دست طلبه امروز است

 بسم‏الله‏الرّحمن‏الرّحيم

صفاي طلبگي، همان درياچه زلال آرامي است که توفانهاي مادّيگري، سکون و طمأنينه الهي آن را آشفته نکرده است. صفاي طلبگي، همان معنويّت و حجره ساده، تواضع و کم توقّعي آن است، به همين دليل است که بنده در دل خود، اين جمع را بسيار ارج مي‏نهم و قدر مي‏دانم و از خدا مي‏خواهم که آنچه رضاي او و به سود اين جمع و حوزه‏هاي علميّه و طبعاً به سود جهان اسلام است، در اين فضا منعکس کند و به دلها و گوشها برساند.

اگر ما عناصر اصلي حوزه را چهار تا پنج عنصر بدانيم (استاد، شاگرد، فضاي آموزشي، مواد درسي و از اين قبيل) شايد به اعتباري بتوان گفت: مهمتر از همه، عنصرِ طلبه است؛ چون همه اين امکانات براي اوست. اگر طلبه نباشد، وجود فضاي آموزشي، کتاب درسي، علم استاد و فنّ سخنوري او بي‏معنا مي‏شود. و اين، يک طرف قضيه است.

مطلب اوّل اين است که فضاي قم و حوزه علميّه، يک فضاي معنوي است. حضرت حق، به پيغمبر و عزيز و حبيب خودش که برترين انسانها در طول تاريخ، از اوّلين و آخرين بود، خطاب فرمود که نماز شب را بخوان. نيمه شب برخيز، ارتباط و اتّصال خود را مستحکم کن؛ چون کارِ سنگيني در پيش داري. «انّا سنلقي عليک قولاً ثقيلاً.» تحمل اين بار، سخت است. آناني که در وسط اين راهِ پر دشمن و شيطان، لرزيدند، لغزيدند، منصرف شدند، به دشمن پيوستند، يا به آفات ديگر مبتلا شدند، اين جاي کارشان - معنويّت - عيب داشته است. طلبه امروز بايد به اين بُعد از زندگي خود، بسيار توجّه کند.

من از بزرگان حوزه خواهش مي‏کنم، درس اخلاق و تهذيب را براي جوانان مستعد، روشن و نوراني - که در اين حوزه فراوان هستند - جدّي بگيرند. پس، نکته اوّل مغتنم شمردن اين فضا، جواني، فراغت و نورانيّتي است که بحمدالله در شما وجود دارد، و اين فرصتْ پايه همه چيز است.

نکته دومی که بايد به شما عزيزان عرض کنم، اغتنام فرصت براي کسب علم و مجهّز شدن به سلاح فکري است. استعدادها نبايد در اين حوزه هدر برود. البته، اين قضيه دو بخش دارد: يک بخشِ آن مربوط به نظام حوزه است و بخش ديگر به خود طلبه مربوط مي‏شود. نظام حوزه، نقش زيادي در جلوگيري از اتلاف وقت طلبه دارد. کتاب درسي خوب،

نظام آموزشي درست و منطقي، فرصتهاي آموزشي مناسب، قرار دادن صحيح و منطقي درسها در کنار هم - که همين، جزوِ نظام آموزشي است - کم کردن تعطيلات حوزه و مسائلي از اين قبيل به مسئولان و گردانندگان امور حوزه مربوط مي‏شود. در بخش دوم آنچه که مربوط به خودِ شما فضلاي جوان و طلاّب است، اين است که از هر فرصتي براي ياد گرفتن و آموختن استفاده کنيد. شما (طلاب جوان) در يک فصل طلايي قرار داريد. اگر شخصي اين دوران را به بي‏کاري، کم‏کاري، بي‏توجّهي و بيهودگي - در محيط درس يا خارج آن - صرف کند، خسارت بزرگي به او وارد شده است. عزيزان من! امروز دنيا تشنه شماست. شهرها، روستاها، دانشگاهها و ملت ما نيز همين طور است. تنها چيزي که مي‏تواند پاسخگوي اين نياز باشد، کسب علم، تحقيق علمي و تفکر است. اين هم نکته دوم که لازم بود عرض کنم.

خوشبختانه امروز، اين حوزه علميه، علاوه بر طلّاب و فضلاي ايراني، جمعي از عاشقان علم و معنويت را هم از کشورهاي ديگر، در خود جمع کرده است که بايد مورد توجّه و عنايات خاص قرار گيرند؛ مجهز و آماده شوند و به کشورهاي خودشان باز گردند تا در آن‏جا، منشأ خدمات بزرگي شوند.

^{سخنان فوق، خلاصه ای از فرمایشات مقام معظم رهبری است که در دیدار روحانیون و طلاب ایرانی و خارجی،در تاریخ (16/9/1374) در مدرسه فیضیه قم بیان نمودند.}

 خلاصه و تنظیم: توسط سید کریم قاسم زاده